Scholen in Denia

In België maakt het niet echt veel uit welke school de kinderen lopen, het niveau blijft min of meer aanvaardbaar en vergelijkbaar. Vóór we naar Denia verhuisden was ik overtuigd dat we die lijn min of meer konden doortrekken in Spanje. Rosana bleef er echter op hameren dat ik me vergis: in Spanje varieert de kwaliteit van het onderwijs sterk van school tot school. Hier is de reputatie van de school een belangrijke indicator. Nu moet ik ze gelijk geven.

Het eerste grote verschil waar ik op stuitte was dat je niet zo maar vrij kunt kiezen naar welke school je de kinderen wil sturen. Iets wat in mijn thuisland (op de meeste plaatsen) bijna ondenkbaar is.
In Denia, net zoals de rest van Spanje, werkt het anders:
Ergens in april moet je je scho(o)l(en) naar voorkeur aanduiden, samen met een reeks kwalificatiecriteria. De criteria geven je een totaalsom van punten. Op basis van deze punten kom je dan op een "wachtlijst" van de school. Sta je bovenaan de lijst, EN VOORAL, heb je het geluk dat er het volgende schooljaar een plaatsje vrij komt in de klas, dan word je in mei gebeld door de school met het goede nieuws. Rinkelt de telefoon niet, dan worden de kinderen zelf een andere school aangeduid, meestal helemaal niet de school met de goede reputatie ...

Het puntensysteem is de officiële weg... Influencia , "invloed" is anderzijds nog steeds een belangrijke andere weg. Daarom dit advies: de juiste persoon aanspreken, regelmatig bezoeken , en blijven aandringen. Je hoeft daarom niet altijd op de deur van de schooldirekteur aan te kloppen. In een katholieke school, zoals in ons geval, zijn het veelal de zusters die het nog achter de schermen voor het zeggen hebben.
Zo hebben we zelf onze twee oudste kinderen kunnen binnenloodsen...

Is er uiteindelijk geen weg terug, en moet je de aangewezen (mindere) school aanvaarden, dan is er nog een laatste strohalm. Denk je sterk te staan in je schoenen (d.w.z. een goed puntenaantal, of een heel goede persoonlijke reden), ga dan aankloppen bij de provincieverantwoordelijke voor onderwijs, in ons geval in Alicante. Een goed gestoffeerde brief, eventueel met een persoonlijk bezoekje, kan ook wonderen doen.
De dag na ontvangst van onze aangetekende brief, 5 minuten nadat ze haar kantoor 's morgens binnenstapte, kreeg de schooldirectrice al een telefoontje uit Alicante. Onze jongste stond plots ook op de lijst van klasgenootjes.

Als laatste noodoplossing zijn er nog de (erg dure) privé-scholen. Geen wonder dat de beter begoede immigratie gezinnen hun kinderen uiteindelijk liever naar een Engelse school in Javea sturen. Maar ... opgepast ook onder de privéscholen verschillen de schoolreputaties vaak.

Nee, het schoolsysteem in Spanje ligt niet voor de hand. Ik ben nog steeds verbaasd te zien hoe weinig sommige leerkrachten in bepaalde scholen zich inzetten.
Zoals een Nederlander uit de buurt onlangs goed heeft opgemerkt: het probleem begint al bij het uitsturen van de nieuwe leerkrachten. Vaak worden deze in het begin van hun carrière verplicht les te geven ver weg van hun woonplaats. Hun enthousiasme is zo al veel minder. Ze weten dat, van zodra ze de kans krijgen, ze hun biezen zullen pakken. Ze loeren jaar na jaar op een overplaatsing naar een school van eigen streek.

Als bezorgde (buitenlandse) papa kan ik zeker nog een boek schrijven over het schoolthema in Denia en omstreken. Daarom dat ik waarschijnlijk wel nog een vervolg aan dit brij.